★.。‧:*:‧。Go on my d[r]e[a]m up。‧:*:‧。★

เวลาผ่านไป … ดอกหญ้าก็โตขึ้น ..โตขึ้น และเริ่มมองสิ่งต่างๆ รอบตัว
ได้เห็นนกที่โผผินบิน ก็อยากที่จะเป็นนก..เพื่อที่จะได้โผผินบินสู่ฟ้ากว้างได้อย่างอิสระเสรี
ได้เห็นแมลงปอที่จับคู่ชีวิตเพียงหนึ่ง..ก็อยากที่จะเป็นอย่างแมลงปอ
พบ … และสัมผัสกับรักแท้ที่มีต่อบุคคลเพียงหนึ่ง

ได้เป็นหนอนผีเสื้อที่พยายามเป็นดักแด้..แล้วแปลงกายตนเป็นผีเสื้อแสนสวย
ก็อยากที่จะเป็นหนอนผีเสื้อบ้าง..จะได้มีความสวยงามเหล่านั้น

 

และแล้ว … ในวันหนึ่ง วันที่ดอกหญ้าฝันไว้ … ก็มาถึง วันที่มันได้มายืนยังจุดที่ปรารถนา
แต่แล้ว มันก็พบว่า ที่นี่ … ดินแดนนี้ มิได้มีสิ่งที่มันเคยฝันไว้เลยแม้แต่น้อย มันเจ็บปวด เจ็บใจและทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส อย่างที่มันไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยในชีวิต มันท้อแท้และสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากและเริ่มรู้สึกว่าตนไม่เข้าใจในชีวิต

จนกระทั่งวันหนึ่ง … วันที่ลมพัดเบาๆ แดดส่องอ่อนๆ ฟ้ามืดครึ้ม ปุยเมฆปุยหนึ่งลอยมา
เห็นดอกหญ้าซึมเซาและเหงาหงอย..บังเกิดความสงสารและสงสัย “เหตุใดนะ

ดอกหญ้าจึงได้เศร้าสร้อยถึงเพียงนี้” ปุยเมฆจึงเอ่ยถามความนัยจากดอกหญ้า

มันจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมด ปุยเมฆได้ยินดังนั้น จึงถือโอกาสให้คำแนะนำแก่ดอกหญ้า

“เจ้าดอกหญ้าเอ๋ย เจ้ายังเล็กนัก เจ้ายังต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ อีกมาก "ชีวิตทุกชีวิต

ที่ได้กำเนิดขึ้นมานั้น ต่างก็มีคุณค่าในตัวของมันเองทั้งสิ้น ฉะนั้น …

ถ้าเรายังไม่เห็นคุณค่าในตัวของเราเองแล้วล่ะก็ จะไม่มีใครมาเห็นคุณค่าในตัวของเราเลย”

ลมเริ่มพัดผ่าน ปุยเมฆเริ่มเคลื่อนตัว แต่ยังคงมีเสียงกระซิบที่ลอยมาตามลม
“เตือนใจตัวเองไว้เสมอนะเจ้า ว่าถึงแม้เราจะเป็นเพียงแค่ดอกหญ้า ที่ใครอื่นหมื่นแสนจะเห็นว่าต้อยต่ำ แต่มันจะไม่ทำให้คุณค่าของเราเลือนหายไป เพราะคุณค่าเหล่านี้จะประทับใจอยู่ในใจของเจ้า … ตลอดไป”

ปุยเมฆหายไปแล้ว
ดอกหญ้านิ่งคิด นึกถึงคำพูดของปุยเมฆ มันเริ่มเข้าใจในความหมายของคำเหล่านั้น

มันจึงรู้สึกชุ่มชื้นขึ้น

และแล้ว … 
"ดอกหญ้า" ตอนนี้ก็มีกำลังใจที่จะลุกขึ้น เพื่อต่อสู้ชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่ง …

“ถึงจะเป็นแค่ดอกหญ้าที่ต้อยต่ำ ไม่สูงล้ำเท่ามวลอื่นบุปผา

ถึงจะดูว่ามันไม่มีราคา แต่คุณค่ามันก็อยู่ที่จิตใจ”

 :*:*:• 207 •:*:*:

 

ถึงโรงแรม นั่งรอช่างแต่งหน้า กะช่างผมอยู่ชาติเศษกว่าจะเสด็จมาได้...ตึ๊งงงง เค้าผู้นั้น คือคนที่แต่งหน้าให้น้องด๊ะ (นางนพมาศคณะของเรานี่เอง) ก้อฮากันไป ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก...โชติพรรีเควสเต็มที่ "พี่คะ..ช่วยเติมเงาดั้งให้หนูด้วยค่ะ".."พี่คะ..ขอกระบังสูงนะคะ ลดอาการหน้าบานค่ะ".....แบบว่าพี่ๆ ที่รำด้วยสวยกันเจรงๆ ง่ะ เรื่องอารัยล่ะ ขอสวยมั่งนิ 555..แต่งหน้าเสร็จ "น้องหน้าหวานมากเรยค่ะ" แทบจะลอย 555 (แต่ลอยไม่ขึ้นมันอ้วน)แร้วก้อตามด้วยแต่งตัว ขอสไบสีทองอร่าม..เนื่องจากกลัวว่าผิวสีน้ำผึ้ง(ไหม้)ถ้าแต่งสีชมพูบานเย็น...นั่นแหละ ไปคิดต่อกันเอาเอง..แต่งตัวเสร็จ โอ้วววจอร์จ ข้าพเจ้าอย่างกะนางวันทอง 555 ทองอร่ามทั้งตัว หัวจรดปลายเท้า

ทุ่มครึ่ง เปิดงานด้วยการร้องประสานเสียงในบทเพลงพระราชนิพนธ์ "มหาจุฬาลงกรณ์" ตามด้วย baka แล้วก้อบูมคณะฯ .. ไฮไลท์เลย ก้อพี่โอ๊ต (ขอประจานหน่อยเหอะ) ดันสั่งบูมว่า "บูมวิทยาศาสตร์พร้อมสามสี่" เอาละทีนี้ ทั้งห้องเงียบกริบทุกสายตาจับจ้องที่พี่โอ๊ต สงสัยพี่แกจะไม่เคยเข้าห้องเชียร์เลยขึ้นบูมแปลกๆ โดนแซวตลอดศกแน่ หุหุ...สองทุ่ม ได้ฤกษ์ขึ้นเวที..ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี..ลงจากเวทีปุ๊ป น้องแพร ลูกอ.กนกวรรณ เข้ามานั่งทานข้าวด้วยเรยน่าน ไม่เปนราย รักเด็กอยู่แร้วนิ ^^ อาจารย์กะพี่ๆ ทักกันเกรียว สวยคนเดียว รำสวยคนเดียวเลยนะเรา 555 ดีจายเจรงๆ...อาจารย์ยังบอกด้วยนะ ว่างๆ ไปสอนลูกครูรำมั่ง 55 ได้คร่า ด้วยความยินดี ^^

ถึงหอ แทบบ้า พี่ยามดันปิดลิฟต์แร้ว...เดินขึ้นชั้น 14 ขาลากเลย เหนื่อยมั่กมากกกกกกก ยิ่งปวดเมื่อยทั้งตัวอยู่ด้วย สงสารตัวเองจัง ..

ถึงแม้ตอนนี้จะเข้าภาคมาได้แค่ปีเดียว อาจารย์ก้อยังรุจักไม่ครบทุกท่าน พี่ๆ ก้อแทบจะไม่รุจัก (เพราะปีนี้ดันถูกสั่งห้ามรับน้องซะนี่)... แต่แค่นี้ ก้อหล่อหลอมให้เกิดความรัก ความผูกพัน กะภาคมากมายเหลือคณานัปแล้ว

 

ฉันรักเธอ

ภาคพฤกษศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ถ้า...ฉันสามารถ ทำให้คืนวันเป็นอมตะ
หรือเพียงแต่คำพูด...จะทำให้ความหวังเป็นจริงขึ้นมาได้
ฉันจะเก็บทุกโมงยาม...ราวสมบัติอันล้ำค่า เพื่อมอบแก่เธอ

แต่ดูราวกับจะไม่มีเวลาเพียงพอ ที่จะทำในสิ่งที่ฉันต้องการ หรือแม้แต่จะหาสิ่งนั้นให้พบ
ฉันวิงวอนเพียงเพื่อจะรู้ว่า
"เธอเท่านั้น…ที่ฉันต้องการก้าวผ่านกาลเวลาด้วย"

ถ้าฉันมีกล่องสักใบ สำหรับใส่ความหวังและความฝัน ที่ไม่เคยเป็นจริง…
กล่องนั้นคงจะว่างเปล่า
หากเปี่ยมด้วยความทรงจำ...ที่เธอได้ตอบสนองฉัน

Time in a Bottle

If I could save time in a bottle, 
The first thing that I’d like to do 
Is to save every day till eternity passes away, 
Just to spend them with you
 

If I could make days last forever, 
If words could make wishes come true 
I’d save every day like a treasure and then, 
Again, I would spend them with you
 

But there never seems to be enough time, 
To do the things you want to do 
Once you find them 
I’ve looked around enough to know, 
You’re the one I want to go 
Through time with.
 

If I had a box just for wishes, 
And dreams that had never come true 
The box would be empty, 
Except for the memory 
Of how they were answered by you.
 

But there never seems to be enough time, 
To do the things you want to do 
Once you find them 
I’ve looked around enough to know, 
You’re the one I want to go 
Through time with.
 

When we are young we dream of
the time that the one true love of
our life will come along…
 

For some of us, that someone comes
very early in our lives…
 

For others, we do not meet that
special someone until later in life.
 

Whether we are young or old, it does
sometimes seem as if there is never
enough time to do everything that we
would like to do.
 

So when you do find your one true love
live each day to the fullest, and live each
day as if it were your last.
We could all probably say that we wish
we could save

ขอลาขาดจากสเปซ จนกว่าจะสอบเสร็จ

get A น๊า ทุกๆ คน สู้ๆ

ปล.คิดถึงนะ .. คิดถึงจิงๆ

Longer than there’ve been fishes in the ocean

Higher than any bird ever flew

Longer than there’ve been stars up in the heavens

I’ve been in love with you

Stronger than any mountain cathedral

Truer than any tree ever grew

Deeper than any forest primeval

I’m in love with you

Through the years as the fire starts to mellow

Burning lines in the book of our lives

Through the binding cracks and the pages start to yellow

I’ll be in love with you…

Anywhere anytime anyhow… I always love you ^^